1- در حديثى از رسول خدا(ص) در پاسخ اين سؤال كه چرا «دنيا»، «دنيا» ناميده شده؟(توجه داشته باشيد كه دنيا از ماده دنى به معنى پايين و پست است) فرمود: به خاطر اين است كه دنيا پست است و پيش از آخرت آفريده شده».
2- در حديث ديگرى از همان حضرت نقل شده كه فرمود: « بزرگترين گناهان، دنياپرستى است»!
(در اینجا قسمتی از اولین "عکس فامیلی" از منظومه شمسی که در 1990 توسط وویجر I (Voyager 1) گرفته شده نمایش داده شده است. این تصویر از زمین در فاصله ای بیش از 4 بیلیلون مایل گرفته شده. در این تصویر زمین تنها به صورت یک نقطه 12/0 پیکسل دیده می شود. کارل ساگان (Carl Sagan) یکی از اعضای وویجر چنین می گوید: "....نقطه ای تنها در کیهانی پوشیده در تاریکی. صحبت درباره پیچیدگی های بزرگ جهانی تاریک است. از دیدگاه من این نکته مسئولیت ما را برای برخوردی مهربانتر و مشفق تر نسبت به یکدیگر و نیز تلاش برای نگهداری و گرامی داشتن این نقطه آبی کم رنگ، تنها خانه ای که تاکنون شناخته ایم، تاکید می کند.")
3- همين معنى از اميرمؤمنان على(ع) نيز آمده است كه فرمود: « دنياپرستى سرآغاز فتنهها و ريشه همه محنتها و رنجهاست»!
4- در حديث ديگرى از همان امام(ع) مىخوانيم: « دنياپرستى دين انسان را بر باد مىدهد و ايمان و يقين او را مىگيرد».
بدون شرح
5- در حديث ديگرى از امام صادق(ع) آمده است كه فرمود: « نخستين چيزى كه با آن عصيان و نافرمانى خدا شد شش چيز بود: دنياپرستى، حب رياست، علاقه به غذا(شكمپرستى)، محبت(افراطى) زنان، پرخوابى و علاقه به راحتى و تنپرورى».
غالب اين امور ششگانه يا تمام آنها در داستان عصيان و سركشى شيطان و ترك اولاى آدم و گناه قابيل ديده مىشود لذا به عنوان اولينها ذكر شده است.
6- در حديث ديگرى مىخوانيم كه از امام على بن الحسين(ع) پرسيدند: « كدام عمل در نز خداوند متعال افضل است» فرمود: « هيچ عملى بعد از شناخت پروردگار متعال و شناخت پيامبر او(ص) برتر از دشمنى با دنيا(و ترك دنياپرستى) نيست و اين شاخههاى فراوانى دارد و همان گونه كه گناهان ديگر شاخههاى بسيار دارد».
سپس امام(ع) به سركشى و عصيان شيطان كه از «تكبر» سرچشمه گرفت و «حرص» كه سبب گناه و ترك اولاى آدم و حوا شد، و «حسد» كه سرچشمه عصيان قابيل گشت تا آنجا كه دستخود را به خون برادرش آلوده ساخت اشاره فرموده، مىافزايد: « از اينجا شاخههاى علاقه به زن، و محبت دنيا و محبتبه رياست و علاقه به راحتى و تنپرورى و محبتسخن گفتن(پرگويى) و محبتبرترىجويى و مال و ثروت پيدا شد، و اين هفت صفت همه در «حب دنيا» خلاصه مىشود و اينجاست كه پيامبران و علما بعد از آگاهى بر اين موضوع گفتند: محبت دنيا سرچشمه همه گناهان است»!
سپس براى اينكه تفاوت ميان دنياى ممدوح و مذموم را روشن سازد امام در پايان مىفرمايد: «و دنيا دو گونه است: دنيايى كه به حد كفاف است(و انسان را به آخرت و معنويت) مىرساند و دنياى نفرين شده(كه انسان را از خدا دور مىكند)»!
(این اولین تصویری است که تاکنون از سطح یک سیاره دورتر از ماه از زمین گرفته شده، این عکس توسط مریخ نورد تحقیقاتی اسپیریت (Spirit) و یک ساعت قبل از طلوع آفتاب در 63مین روز مریخی ماموریتش تهیه شد.)
7- در حديث ديگرى از امام على بن ابيطالب(ع) مىخوانيم، فرمود: « دنياپرستى را ترك كن چرا كه حب دنيا چشم را كور و گوش را كر و زبان را لال مىكند و گردنها را به ذلت مىكشاند»!
طبيعى است كه وقتى عشق به چيزى در وجود انسان چيره مىشود، او را از روشنترين واقعيتها غافل مىكند، چشم دارد اما گويى نابيناست، گوش دارد اما گويى ناشنواست، زبان دارد ولى جز به آنچه به آن دل بسته است گردش نمىكند و براى رسيدن به اين محبوب خود يعنى دنيا تن به هر ذلتى مىدهد.
8- باز در حديثى كه در مورد آثار منفى دنياپرستى از اميرمؤمنان على(ع) نقل شده و در واقع فلسفه اين حكم الهى در آن تبيين گرديده، مىخوانيم: « دنياپرستى خرد را فاسد مىكند و گوش قلب را از شنيدن سخنان حكمت آميز ناشنوا مىسازد و سبب عذاب دردناك(در دنيا و آخرت) مىشود».
بدون شرح
9- در حديث ديگرى در بيان آثار زيانبار دنياپرستى از پيامبر اكرم(ص) چنين آمده است: « دنياپرستى هم فكر انسان را به خود مشغول مىدارد و هم بدنها را(نه آرامش فكر مىگذارد و نه آسودگى جسم)»!
10- اين سخن را با حديث پرمعنى ديگرى از رسول خدا(ص) پايان مىدهيم، فرمود: « دنياپرستى در هيچ دلى ساكن نمىشود مگر اينكه او را به سه چيز آلوده مىكند، گرفتارى مستمرى را كه هرگز خستگى آن پايان نمىگيرد و احساس فقر و بينوايى كه هرگز به غنا نمىرسد و آرزوى درازى كه هيچگاه پايان نمىگيرد»!
بر گرفته شده از:
سایت نجوم ایران
اتحادیه انجمنهای اسلامی دانشجویان مستقل
:: موضوعات مرتبط:
آخرت خوب یا بد ,
معصومین و پیامبران ,
,
:: بازدید از این مطلب : 1810
|
امتیاز مطلب : 93
|
تعداد امتیازدهندگان : 31
|
مجموع امتیاز : 31